Οι Μεταβολές στις οικονομικές επιδόσεις των εξελιγμένων οικονομιών κατά τη δεκαετία 1970 και 1980 οδήγησαν στην επανεξέταση βασικών μακρο-οικονομικών θεωριών। Το τέλος της κυριαρχίας της Κευνσιανής θεωρίας / Σχολής λόγω της θεωρητικής και της εμπειρικής αδυναμίας να εξηγήσει της οικονομικές εξελίξεις / φαινόμενα των παραπάνω δεκαετιών, επιτάχυνε περαιτέρω την ανάπτυξη νέων θεωρητικών κατευθύνσεων.
Έτσι 3 βασικές κατευθυντήριες εξερευνήθηκαν σαν συνέχεια της κρατούσας ‘Κευνσιανής-Νεοκλασσικής’ σύνθεσης που εφαρμόζονταν κατά τη διάρκεια της ‘Χρυσής Δεκαετίας’ (Golden Age) του 1950 και 1960।Η πρώτη είναι η αναγέννηση της Κλασσικής Οικονομικής σκέψης με την μορφή του ‘Νέου Κλασσικού Μοντέλου’ (Νew-Classical Model),
· Η δεύτερη κατεύθυνση είναι αυτή που αναδείχθηκε μέσα από την επανεξέταση της θεωρίας του Κέυνς, η οποία βασίστηκε στη προσέγγιση της Μακρο-οικονομικής μέσω σταθερών τιμών (fixed-price approach)
· H τρίτη ερευνητική κατεύθυνση είναι αυτή η οποία ανέπτυξε την μακρο-οικονομική της ανάλυση στη βάση της μικρο-οικονομικής θεωρίας του ατελούς ανταγωνισμού, η κεντρική ιδέα της οποίας είναι η ανταγωνιστική διεκδίκηση του κατά κεφαλήν παραγόμενου εθνικού προϊόντος από τους κατέχοντες μονοπωλιακή δύναμη: τα ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ και τις ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ, οι οποίες διαμορφώνουν τις τιμές. Μέσω της προσέγγισης αυτής συνάγεται το επίπεδο ΑΝΕΡΓΙΑΣ στο επίπεδο ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ μιας οικονομίας.
